.................................:(.............:(

روزها فکر من این است و همه شب سخنم

که چرا غافل از احوال دل خویشتنم

از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود

به کجا میروم آخر ننمایی وطنم

 

مانده ام سخت عجب کز چه سبب ساخت مرا

یا چه بوده است مراد وی از این ساختنم

آنچه از عالم عِلوی است من آن می گویم

رخت خود باز بر آنم که همانجا فکنم

مولوی

 

/ 1 نظر / 13 بازدید
amanj

سلام با عرض ادب خدمت صداقت پیشه همیشه خوبان؛ اشعار حضرت مولانا با همه ایام سازگار است و دل انسان را تکان خواهد داد واین شعری که شما انتخاب کرده ایی بی نهایت پر معنا و پر محتواست که هیچ کس ندانست از بهر چه آمده و بهر چه خواهد برفت واین علامت سوال در جهان هستی تا هنگامی که زندگی جاری و ساریست برجا خواهد بود و بزرگتریت علامت سوال زندگیست؟؟؟؟ بشنـو این نی چون شکــایت می‌کـــنـد از جـداییــهـــا حکـــــایت مـــی‌کــــنـد کــــز نیستـــان تـــا مـــــرا ببریــــده‌انـد در نفیــــــرم مــــــرد و زن نالیـــــده‌انـد سینه خواهم شرحـــه شرحـــه از فراق تـــا بگـــویــم شـــرح درد اشتیـــــاق هـــر کسی کو دور ماند از اصل خویش بـــاز جویـــد روزگــــــار وصـــل خـــویش مــن بــــه هــــر جمعیتی نالان شـــدم جفــت بــدحالان و خوش‌حالان شـــدم هــر کســی از ظن خــود شــد یـار من از درون مـن نجســت اســـرار مــن ســـر مــن از نالـــه‌ی مـــن دور نیست لیـک چشم و گوش را آن نور نیست... مولوی