دو کلام حرف حساب


ﺍﮔﺮ ﻋﻤﺮ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺍﺷﺘﻢ...

ﻣﻰ ﮐﻮﺷﯿﺪﻡ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎﺕ ﺑﯿﺸﺘﺮﻯ ﻣﺮﺗﮑﺐ ﺷﻮﻡ.
ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺭﺍ ﺁﺳﺎﻥ ﻣﻰ ﮔﺮﻓﺘﻢ.
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﻋﻤﺮ ﺍﻭﻟﻢ ﺑﻮﺩﻡ ﺍﺑﻠﻪ ﺗﺮ ﻣﻰ ﺷﺪﻡ.
ﻓﻘﻂ ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺍﻧﺪﮎ ﺍﺯ ﺭﻭﯾﺪﺍﺩﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺟﺪﻯ
ﻣﻰ ﮔﺮﻓﺘﻢ.
ﺍﻫﻤﯿﺖ ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺑﻪ ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ ﻣﻰ ﺩﺍﺩﻡ.
ﺑﻪ ﻣﺴﺎﻓﺮﺕ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﻰ ﺭﻓﺘﻢ.
ﺍﺯ ﮐﻮﻫﻬﺎﻯ ﺑﯿﺸﺘﺮﻯ ﺑﺎﻻ ﻣﻰ ﺭﻓﺘﻢ
ﺩﺭ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﺑﯿﺸﺘﺮﻯ ﺷﻨﺎ ﻣﻰ ﮐﺮﺩﻡ.
ﺑﺴﺘﻨﻰ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﻰ ﺧﻮﺭﺩﻡ ﻭ ﺍﺳﻔﻨﺎﺝ ﮐﻤﺘﺮ.
ﻣﺸﮑﻼﺕ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﯿﺸﺘﺮﻯ ﻣﻰ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻭ ﻣﺸﮑﻼﺕ
ﻭﺍﻫﻰ ﮐﻤﺘﺮﻯ.
ﺁﺧﺮ، ﺑﺒﯿﻨﯿﺪ، ﻣﻦ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﺩﻣﻬﺎﯾﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻡ ﮐﻪ
ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻣُﺤﺘﺎﻃﺎﻧﻪ
ﻭ ﺧﯿﻠﻰ ﻋﺎﻗﻼﻧﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ،
ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ، ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﺭﻭﺯ...
ﺍﻭﻩ،...........
ﺍﻟﺒﺘﻪ......... ﻣﻨﻬﻢ ﻟﺤﻈﺎﺕِ ﺳﺮﺧﻮﺷﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻡ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻋﻤﺮ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺍﺷﺘﻢ
" ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻟﺤﻈﺎﺕِ ﺧﻮﺷﻰ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﻰ ﺩﺍﺷﺘﻢ."
ﻣﻦ ﻫﺮﮔﺰ ﺟﺎﯾﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﯾﮏ ﺩَﻣﺎﺳﻨﺞ، ﯾﮏ ﺷﯿﺸﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻯ ﻗﺮﻗﺮﻩ، ﯾﮏ ﭘﺎﻟﺘﻮﻯ ﺑﺎﺭﺍﻧﻰ ﻭ ﯾﮏ ﭼﺘﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻤﻰ ﺭﻭﻡ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻋﻤﺮ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺍﺷﺘﻢ، ﺳﺒﮏ ﺗﺮ ﺳﻔﺮ ﻣﻰ
ﮐﺮﺩﻡ.
ﺍﮔﺮ ﻋﻤﺮ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺍﺷﺘﻢ،
ﻭﻗﺖِ ﺑﻬﺎﺭ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﭘﺎ ﺑﺮﻫﻨﻪ ﺭﺍﻩ ﻣﻰ ﺭﻓﺘﻢ
ﻭ ﻭﻗﺖِ ﺧﺰﺍﻥ ﺩﯾﺮﺗﺮ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻟﺬﺕ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻣﻰ
ﺩﺍﺩﻡ.
ﺍﺯ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺟﯿﻢ ﻣﻰ ﺷﺪﻡ.
ﮔﻠﻮﻟﻪ ﻫﺎﻯ ﮐﺎﻏﺬﻯ ﺑﯿﺸﺘﺮﻯ ﺑﻪ ﻣﻌﻠﻢ ﻫﺎﯾﻢ
ﭘﺮﺗﺎﺏ ﻣﻰ ﮐﺮﺩﻡ.
ﺳﮓ ﻫﺎﻯ ﺑﯿﺸﺘﺮﻯ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻰ ﺁﻭﺭﺩﻡ.
ﺩﯾﺮﺗﺮ ﺑﻪ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ ﻣﻰ ﺭﻓﺘﻢ ﻭ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﺑﯿﺪﻡ.
ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻋﺎﺷﻖ ﻣﻰ ﺷﺪﻡ.
ﺑﻪ ﻣﺎﻫﯿﮕﯿﺮﻯ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﻰ ﺭﻓﺘﻢ.
ﭘﺎﯾﮑﻮﺑﻰ ﻭ ﺩﺳﺖ ﺍﻓﺸﺎﻧﻰ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﻰ ﮐﺮﺩﻡ.
ﺳﻮﺍﺭ ﭼﺮﺥ ﻭ ﻓﻠﮏ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﻰ ﺷﺪﻡ.
ﺑﻪ ﺳﯿﺮﮎ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﻰ ﺭﻓﺘﻢ.
ﺩﺭ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻭﻗﺖ ﻭ
ﻋﻤﺮﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﻭﻗﻒِ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭﺧﺎﻣﺖ ﺍﻭﺿﺎﻉ ﻣﻰ
ﮐﻨﻨﺪ
ﻣﻦ ﺑﺮ ﭘﺎ ﻣﻰ ﺷﺪﻡ ﻭ ﺑﻪ
ﺳﺘﺎﯾﺶ ﺳﻬﻞ ﻭ ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﻭﺿﺎﻉ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻢ.
ﺯﯾﺮﺍ ﻣﻦ ﺑﺎ ﻭﯾﻞ ﺩﻭﺭﺍﻧﺖ ﻣﻮﺍﻓﻘﻢ ﮐﻪ ﻣﻰ ﮔﻮﯾﺪ:
"ﺷﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺧﺮﺩ ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ."
ﺍﮔﺮ ﻋﻤﺮ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺍﺷﺘﻢ،
ﮔْﻞِ ﻣﯿﻨﺎ ﺍﺯ ﭼﻤﻨﺰﺍﺭﻫﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﻰ ﭼﯿﺪﻡ ...
ﭘﺲ ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺗﻤﻮﻡ ﻧﺸﺪﻩ ﯾﮏ ﺑﺎﺭ ﺩﯾﮕﻪ
ﯾﻪ ﺟﻮﺭ ﺩﯾﮕﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﻨﯿﻢ ﺷﺎﯾﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﻪ ﯾﻪ ﺟﻮﺭﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﯽ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﯾﻢ
ﺁﺩﻣﻬﺎ ﺩﻟﺸﻮﻥ ﻭﺍﺳﻤﻮﻥ ﺗﻨﮓ ﺷﻪ ﻧﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ
ﻋﻤﺮﻣﻮﻥ ﺗﻤﻮﻡ ﺷﺪ ...

ﺩﺍﻥ ﻫﺮﺍﻟﺪ

/ 0 نظر / 19 بازدید